مجله لاهیجان ده ساله شد

مجله لاهیجان ده ساله شد

مجله لاهیجان – یاسمن ابراهیمی: مرتضی میرحسینی پیام داد که «برای  ده ‌سالگی مجله لاهیجان یک یادداشت کوتاه بنویس.» نشسته بودم و  فکر می‌کردم و در اینترنت، سال ۱۳۹۴ را جست‌وجو کردم. سال اتفاق‌ها، زخم‌ها، امیدها. می‌خواستم از اول بگویم، از زمستانی که مجله لاهیجان متولد شد. در همان لحظه، پیامی از دوستم‌  روی صفحه آمد «بیضایی هم رفت» و ناگهان فهمیدم ده سال چقدر زود می‌گذرد و فرهنگ این سرزمین چقدر زود یتیم‌تر می‌شود. بیضایی فقط روایت‌گر تاریخ نبود، خودش بخشی از حافظه‌ تاریخی ما شد. از اسطوره و شاهنامه تا تئاتر  و سینما، طوری گذشته و حال را به هم دوخت که انگار تاریخ نفس می‌کشد. این مجله در همین فقدان‌ها نفس کشیده، در نبودها، در رفتن‌ها در سماجت ماندن. زمستان ۱۳۹۴ بود. سرد بود و عددها هنوز این‌همه دندان نداشتند. دلار و طلا افسانه نشده بود و زندگی، گرچه سخت، اما هنوز قابل روایت بود. همان سال، پس از چند سال رفت‌وآمد و مذاکره، برجام در اواخر دی‌ماه به نتیجه رسید و خیال رهایی از تحریم‌ها برای لحظاتی، ممکن به نظر آمد. در آن زمستان ما به کلمه پناه آوردیم به جمله‌هایی که می‌توانستند چیزی را نجات دهند یا دست‌کم، چیزی را به یاد بسپارند. ده سال گذشت. ده سال عبور از فصل‌هایی که گاهی هیچ شباهتی به بهار نداشتند. عددها قد کشیدند، امیدها لاغر شدند، فصل‌هایی دشوار، تغییرهایی پی‌درپی و جهان‌هایی که هر روز تنگ‌تر شدند. اما ما هر بار با سماجت کلمات دوباره ایستادیم. این مجله تاریخچه‌ یک انتشار نیست، رد پای ایستادگی‌ست، یادگاری از کسانی که باور داشتند – و هنوز هم دارند – فرهنگ، حتی وقتی نان نیست، هنوز نفس است. اکنون در آستانه ده‌سالگی مجله لاهیجان، نه به گذشته دل‌خوشیم و نه به آینده مطمئن. فقط می‌دانیم تا وقتی کلمه هنوز می‌تپد، ما هم خواهیم نوشت. این ده سال، روایت یک انتشار نیست گواه ایمانی‌ست به فرهنگ و هنر به‌مثابه نفس.